دوچرخه و جنگ جهانی اول

دوچرخه در جنگ جهانی اول

جنگ جهانی اول از منظر بزرگی و مرگباری از بی سابقه ترین جنگ های تاریخ بشر است. این مرگباری به دلیل فناوری های جدیدی مانند تانک ها و توپخانه های مدرنی بود که برای اولین بار در جنگ ها از آن ها استفاده می شد.اما در میان حوزه فناوری پیشرفته یک ماشین ساده، مفید و جاودانه وجود داشت: دوچرخه.
با اینکه به ندرت تمرکز نوشته ها و بحث ها درباره ی دوچرخه در جنگ جهانی اول می باشد،اما دوچرخه ها یک وسیله ی رایج در همه ی طرف های درگیری بودند. در واقع، آنها نقش حیاتی در انتقال تعداد زیادی سربازو تدارکات داشتند.

دوران کارت، متصدی ارشد موزه و یادبود ملی جنگ جهانی اول در کانزاس سیتی، میسوری، گفت: «در آغاز، در حالی که جنگ متحرک بود، دوچرخه ها بسیار مهم بودند.»
در این مقاله برخی از چیزهایی است که در مورد دوچرخه در جنگ جهانی اول میدانیم را برای شما مطرح کرده ایم.

دوچرخه ها کارآمد بودند!

دوچرخه ها می توانستند بدنه های بزرگی از نیروها را بدون استفاده از اسب ها یا وسایل نقلیه موتوری جابه جا کنند. اسب ها به غذا نیاز داشتند، در حالی که در دهه 1910 اتومبیل ها و کامیون ها نه تنها به سوخت، بلکه به جاده های خوب، اپراتورهای آموزش دیده و تعمیر و نگهداری مکرر نیز نیاز داشتند. از سوی دیگر، دوچرخه‌ها نیروی انسانی داشتند و نگهداری آنها نسبتاً آسان بود. سرباز های دوچرخه سوار می توانستند بین 50 تا 100 مایل در روز سفر کنند. از آنجا که آنها می توانستند به سرعت مستقر شوند، بسیاری از آنها در سال های اولیه جنگ به جبهه اعزام شدند.از سری دوچرخه های استفاده شده در جنگ جهانی اول دوچرخه های تاشو فرانسوی بودند که بسیار عمل گرایانه کار می کردند.آن ها میتوانستند سربازان را در جاده ها سوار و در مسیر های نا هموار حمل کنند.

واحدهای پیاده نظام

هر سربازی دوچرخه نداشت، اما برخی از واحدهای پیاده جنگ جهانی اول( گاهی گردان های کامل) فقط دوچرخه سواران را در صفوف خود داشتند. سوارکاران حرفه ای اغلب برای رهبری این واحدها استخدام می شدند که به ویژه در دو سال اول جنگ رایج بود. کشورهای دارای واحد دوچرخه سواری عبارتند از: بریتانیا، ایتالیا، بلژیک، آلمان، روسیه و فرانسه. ارتش ها دوچرخه های مخصوص به خود را تولید کردند.
دوچرخه نیز مانند اسلحه و لباس نظامی تولید می شد. در میان سربازان بریتانیایی، تقاضاها به قدری زیاد بود که برای مدت کوتاهی، ارتش به استفاده از دوچرخه‌های غیرنظامی که برای استفاده نظامی مجهز شده بودند، روی آورد. اعضای هیئت دوچرخه سواران با نشان های روی کلاه و سایر نشان هایشان قابل شناسایی بودند. (ایالات متحده تنها کشور اصلی درگیر در جنگ بود که دوچرخه‌سواران خود را با نشان کلاهک مشخص نکرد.) اکثر دوچرخه‌های نظامی تک‌ دنده بودند، اگرچه برخی از مدل‌های بریتانیایی دارای سه دنده بودند.

استفاده از دوچرخه در تمامی کشورها

هر کشوری که در جنگ جهانی اول دخیل بود در مقطعی از دوچرخه استفاده می کرد. واحدهای دوچرخه سواری کشور آلمان در اوایل جنگ با مشکلات خاصی مواجه شدند. لاستیک در آن زمان جیره بندی می شد، و در یک کمبود، تولیدکنندگان دوچرخه آلمانی مجبور بودند تایرها را از چوب بسازند.  (در غیر این صورت، سربازان مجبور بودند بر روی رینگ های آنها سوار شوند). تا سال 1917، تایرهای لاستیکی فقط بر روی دوچرخه های آلمانی که به طور خاص برای استفاده در جنگ تأیید شده بود مجاز بودند.

وسیله حمل تدارکات

اگرچه دوچرخه‌های باری مدرن هنوز اختراع نشده بودند، اما دوچرخه‌های نظامی هنوز می‌توانستند کالاهایی مانند مهمات، سلاح‌های سبک، تجهیزات پزشکی و مواد غذایی را به جبهه منتقل کنند.

دوچرخه ها جنگ را انسانی کردند!

صرف‌ نظر از کشور، دوچرخه‌ها در دهه 1910 عمیقاً در تصورات عمومی جا افتاده بودند. برخلاف بسیاری از فناوری‌های دیگر مورد استفاده در جنگ جهانی اول، دوچرخه برای همه از جمله غیرنظامیان آشنا بود. کارت گفت: «این یک ابزار جنگی بود که واقعاً از ارتش نبود، بنابراین تهدیدآمیز نبود. من فکر می‌کنم دوچرخه‌ها جنبه بسیار انسانی جنگ بودند. دوچرخه چیزی را نشان می‌دهد که هر فردی می‌تواند از آن استفاده کند، و دوچرخه‌ها هنوز هم به نظر من همین‌طور است. آنها بدون در نظر گرفتن طبقه اجتماعی برای همه در دسترس هستند، و در آن زمان هم همینطور بود.»